حرفهایی برای گفتن
حرفهایی برای گفتن
بازَم اول مهر اَويد وُ بَچَل وا شور وُ شوق تازه اي ، كيف وِ كول رَهدِن سي مدرسه ، دِلُم سي اُوسُو كه روزِ اول مهر ، دام وِ زيرِ قرآن رَدِمون ايكِرد وُ روونِه مدرسه اي بيديم يِه ذره اَويد ، مُو هَم وِ يادِ او روزا صُحوِ زي وِريستادُم ، پيامون هم امروز واسكِه بِرِه مدرسه ، اما دنياي اول مهر سي معلِما خيلي فرق داره ، شايد او هم وِ يادِ اُوسُو كِه خُس دانش آموز بيد ، خوشحال بيد ، وِلي بازَم خوش وِ حالِس ايرِه مدرسه وُ بَچَلِ شاد وُ سر حال اي بينِه ، بعدِ يُو كه مِيلِتون نَكِشا ، ناشتامونِه خَرديم ، قرآنِ دَراَوُردُم ، پيامون هم وِ زيرِ قرآن رَد اَويد وُ رَهد مدرسه ، مُو هم چند آيه اي وِ قرآن سي سلامتي خُس وُ همه ي معلما وُ دانش آموزا خُندُم ، وُ بَعدِس زنگ زِيدُم وِ دام كه امروز واسكِه دِدي كُچيرِه مونِه رَوونِه مدرسه بُكُنِه ، بيدار بيد وُ تُند گوشينِ جَواو داد ، دِديم رَه بي وُ دام داشت سفره ناشتانِه جَمع ايكِرد ، دِلُم سيس يِه ذره اَويد ، بيس روزي هِد كِه نِيدُمِسِ ، بعد خدافِظي سي هَمِه يِ دايَل مِهرَووني كِه جَووني سونِه بِه پايِ بَچَل وِ پيري رِسُندِن وِ تهِ دل دعا كِردُم ، كِه گَفتَرين مُعَلِما ايما هَمي دايَل خو بيدِن . دِلُم اي چَن روز هواي زيارت كِردِه بي ، دلم سي يِه آرامش وِ تَهِ دل تنگ اَوي بي ، چَن بار هَم خَوِ سلطون ابراهيم ديدُم بي وُ هِي فرصت ني بي تا بِريم پابوسِ اي پيري كِه اي همه مريد داشت وُ مراد ايداد ، وُ تا بِحال هم نَرَدُم بي . سَرِ مُرادي هَم كه داشتُم نذر كردِه بيدُم كه يِه بيگي بِستونيم وُ با خُومون بِوَريم ، خلاصِه همه چي جور اَويد وُ يه بيگ تِنگُ قَشنگي سِيديمُ زَنگ زِيدُم حونِوادِه بِوُوم اينو هَم وِ مَش سِلِيمون وِيدِن ايذه وُ هَمِه اي با حونِه خَسيم رَهديم زيارت ، جاده كه افتضاح بيد وُ ماشينا هم هَمِه پرايد بيدِن ، جلوبندي هاسون ريسِس وِ هم تا رسيديم ، بعد هم كه سوار قايق اَويديم وُ نيم ساعتي هم پياده رَهديم تا رِسيديم ، گنبد سفيدِسِ از دير كه ديدم ، همه ي خسته ايم دَر رَهد ، وُ رَهديم زيارت ، بعد هم كه رَهديم حونِه يه سِيِدي كه گُدِن مالِ طايفه ايمانِه ، خيلي پذيرايي گَرمي خُوس وُ زينَس وِ همه مون كِردِن وُ بيگِ كُشتِن وُ يِه مِقداريسِ تقسيم كِردن وُ بقيه سِ هم كه بالِ هَوا كَواو اَويد ، جايِ همه تون خالي ، بَعدِس كِه باز رَهديم زيارت كِرديم وُ ساعتِ پنج وِيديم سي حونه ، اما اندازه يِ يِه دنيا دِلُم سَبُك اَويد . اميدوارُم وِ خُدا كه قِسمَتِ هَمِه تون اَوو بِرين زيارت . اي روزا دِلُم وِ هر چي اينترنتُ وُ تلويزيون و ... همه چي سير اَويدِه ، آدم نَونِه دي وا چِه بنويسه وُ، وِ كي بنويسه ! آدَمونِ خو كِه خووِن وُ حرفي نَدارِن ، آدَمونِ بَد هَم كه زَهلِه نَداري دَربارَسون بنويسي ! نه اما مَر مينِ اي روزگارو ، آدمِ بَد هم هِد ؟ همه چي خو وُ ري وِ رَهِه ! نَه گِروني هِد وُ نه هرج و مرج ! همه چي ري قانونِه ! ايما هم كه داريم بِه خووي زِندِه اي كنيم ! اداره ها ، تُند كار مردمِ رَه ايوَنِن وُ شَهرامون هَم كه وِ تميزي و قَشنگي برق ايزَنِن ! آخه مَر مَملِكت وِ مملكتِ ايما بهتر هَم هِد ؟ شُكرِس ، پَه دي ايما چِه ايخُويم ، راحت بليط قطار سي همه جا گير اي يا ، اَلبَت بليط هواپيما هم تند گير اي يا ، وِلي هر كي و جونِس سير اَويدِه بِرِه بليط هواپيما بِگِره ! اِي بِنازُم وِ اي نظمي كِه ايما داريم ! خاي سَر ژاپن وُ ... كه كشور دارينِ وِ ايما ياد نَگِرِدِن ! اَندِي حالا اونو هم چي ايما يِه زِندِه اي خووي داشتِن ! « زمون » خيلي وَختِه كه دِلُم ايخواست ، سي عزيزونُم درباره ي « زَمون » كه شايد هيشكيتون اونِه نشناسين بِنِويسُم ، تا اوچُو كه يادُمِه اوسُو كه بچه بيديم « زمون » هُمسامون بيد وُ يِه گُري چارچَرخ داشت وُ سَرِس وِ انواع وُ اقسامِ لباس گِرِدِه تا نخ وُ سيزَن وُ نُخون گِر وُ ... ايفُرُد . سه تا كُر هم داشت كه كُچيرِس هُمدا ايما بيد ولي چُن دُدَر نَداشت كِه ايما باس بُزي بُكُنيم هيچي دَربارِسون ني فهميديم ، فقط وَختي « زمون » لباس جديد ايوِرد عشق ايكِرديم چُن اول خُومون هُمسايَل وِس چي ايخَريديم . يِه روز صُحوِ زي صِدا « اِي بِووم ِاي » وُ داد وُ قال وِ مين حونِه « زمون » وِريستاد ، وَختي رسيديم مينِ حونِسون فهميديم كه زينِه « زمون » كه چي هم عُمر وِ خدا نَگِره بي سكته كِرد بي وُ مُردِه بي ، خدا بيامُرزِس ، زينِه خووي بيد وُ كارِس هَم وِ كارِ هيشكي نَبيد . بَعد زينِه ، « زمون » مَند وُ سِه تا كُر وُ گُريِ چارچَرخِس . يادُمِه زينگَل هُمسامون ايگُدِن « زمون » خُس لباسا بَچَلِ ايشُست وُ غذا راس ايكِرد وُ چِه زَحمَتايي كِه سي سون نَكِشيد . تا يُو كِه زَمونِه گذشت وُ ايما گَپ اَويديم وُ رَهديم سَرِ زِندِه اي هامون ، كُرگَلِ « زمون » هَم گَپ اَويدِن ، وُ دُوتاسون معلم اويد وُ كُچيرِه هم ديپلم گِرِد وُ رَهد سربازي . مينِ تعطيلاتِ هَمي عيدُ هَم ، كُرِ گَپِه « زمون » با دُدَرِ كِچيس عروسي كِرد وُ بعدِ سالا ، پا يِه كِي وُنو مينِ حونِه « زمون » واز اَوي ، ولي حِيف كِه « زمون » پونزَهُم هَمي ماهُو وا خيالِ راحت وِ رَحمَتِ خدا رَهد ، خدا بيامُرزِس كه آبرومند بَچَلِ گَپ كِرد وُ سر وُ سامون داد . سي مَراسِمِس وَختي عكسِ جَوونيِ « زمون » ديدُم وُ گُريِ چارچَرخِسِ كه گوشه حيات وِر دادِه بي وُ با گذشت زَمونِه زَنگ زِيدِه بي ، يادِ او روزايي وَستُم كِه چِقَد دِلِمون وِ لباسايي كه وِ گُريِ « زمون » ايخَريديم خُش بي . حالا سي يِه لباسِ مينِ حونِه هَم وا پَنجاه دَفِه همه ي شَهرِ زيرِ پا بِنيم . يادِ روزاي بَچِه ايمون وِ خِير وُ خدا هَمِه ي گَپونِ زَحمَت كَشِ ايلِمونِ بيامُرزِه . « سالِ نَوتون مُوارِك » هوا اَمرو خيلي خو، بي ، وِ هَر حونِه اي بو عيدِ ايبي بِفَهمي ، همه جا سَر سَوز اَوي بي وُ بَچَل رَختُ وُ لِباسا نُونِ كِرِدن بي وَر ، وُ ايگُوي اَمرو سيسون عروسيه ، حونِه ايما هَم خيلي با صفا اَوي بي ، مُو كِه هيچينِه عيدِ اندازه چيدن سفره يِ هفت سين دوست نَدارُم ، وِ خُدا ايخُوم كه دِلِ هَمِه ي دوستا وُ آشناها خُوش بو وُ امسال ، سال پُر بَركتي سي هَمِسون بو . زري بازَم يِه قِرقِشِه تازه اي شروع كِردِه يُو سِه روزه كه كَس وِ دَسِس خَو نَدارِه ، ايگي جِندين اَويدِه ، راسي يادُم رَهد بُگُم زري كينِه ، زري يكي وِ او زينگَليه كِه شَر وِس بال ايگِرِه ، زَهلِه يكي ني يِه چي بُگو ، زري چار تا اينِه سَرَس وُ چُنُو كاري كُنِه كه ايگُوي بُلَنگو داشته وُ جار زِيدِه ، وِ هَمِه بَتَر يُو كِه هَر كي يِه كاري بُكُنِه زري هَم وا هَمو كارُنِ بُكُنِه اَندِي جونِس دَر اييا ،خلاصه يُو چَن روزِه زري گير دادِه وِ مَم قُلي ميرِس ، كه وا ايما هم چي صنم و خان مَمَد حونِه هانِه دو طَوَقِه بُكُنيم هر چي ميرِه فقير ايزَنِه مين سر كِه دات خو بِووت خو ، تو نَتَري هَمي چَن تا تونِه تميز وِسون بِرَسي دو طَوَقِه چِتَو تَري تميز كُني ، تازه مَر پيل نيخو ، هَني تَكليفِسون مَعلوم نَويدِه وِلي زري هِمي روزا يا هونِه هانِ دو طَوَقِه كُنِه يا جونِس دِرا وُ هَمِمون وِ دَسِس راحت ايبُويم . راسي راسي لعنت وِ آدَمي كه اَلِكي زِندِه اينِه وِ دُهونِ حونِوادَس تَحل ايكُنِه . تا دوش ايوَركَندي وُ ايگُودي بِووم اَو دا بِووم نون دا ، هيچ فِك نيكِردي اَمرو وا خُندَنِ دَرسا دوش هَرس مين تيات جَم ايبُو وُ دِلِت ايخُو او روزگاري بيا كه بِووت اِملا وِت ايگِرِد وُ تُو وا خوشحالي اينِوِشتي « بابا آب داد - بابا نان داد » بيستي كه بِووت وِت ايدا چَندي سيت عزيز بي وُ فيس ايكِردي كه تو هم خُندَن وُ نوشتن بَلََدي ، حالا بِووت نيدُ يِه پَن شنبه اي اَر بيكار بُوي ايري سرِ مَزارِس يِه فاتَحي ايخوني وُ اياي ولي وَختي بيني نوبت تُونه كه وا اِملا وِ بَچَت بِگِري دِلِت ايخُوكُچير اَووي بِري وِ او روزگاري كه مَندير اينِشَستي تا بِووت بيا وُ اِملا وِت بِگِرِه وُ يِه بيست كه يِه دنيا ارزش داشت وِت بِده ، پَه قدر خُتو اي زِندِه اينِه بِدون .خدا سايِه بِوو هيشكينِه وِ سَرِس كَم نَكُنِه . دِلُم اِي دِلُم چه دردِمَندِه چي كُنارِ كَدِ رَه پَر وِس نَمَندِه و ِهر كي خووي كُني دشمَنِت ايبو ، بَدبختي يُونِه كه نَترَي وا كس هم دشمني بُكُني ! پَه وا بسوزي وُ بسازي شايَت يه روزي .... چه روزي ؟ مثلاً چه ايبو ؟ چه فايده بعدِ مُردَنِت بُگُن اي دادِ بيداد فُلوني چَندي خو بي وُ ايما قَدرِس نَونِستيم ؟ اُوسُو تو كه نيدي پَه اي همه دلسوزي چِه بِه درد ايخُوره ؟ فَقَد لايق سنگ مزاره ! بُرو... برو ... چُونُو بُرو كه دي هيچ نُومي وِ اي مردم ناسازگار نَه اَشني . شايَت يِه جايي مَردُمونِ بهتري هم بو ........ زنده اي وا همه ي بدي وُ خوييس چُونُو تند ايگُدَردِه كه ايگُوي نهادِنه وِ دينِس ، وِ ترس يُو كه جا نَمَني وُ پا بِنِن ريت وُ بِگُدَردِن وا تو هم بِدَوني ، حتي اَر نَوني كُجِه ايخُوي بِري هم وا بِدَوني تا زيرِ پاسون لِه نَووي ، هر چَن كه هَني وا بِدَونيم وِلي آخِرِس يِه جايي هِد كه برسيم وُ ثَمَرِ اي خسته اي هانِ بُخُوريم ، پَه بيُوين تا جوونيم ، نَنِشينيم كِه پيري هيچي وِ دَسِمون نيا . دِلُم اي روزا سي رَدَنِ وِ يِه زيارت تنگ اَويدِه يِه جايي كه دونُم وِ دردِ دلم گوش ايكنه اَر لياقت داشته بوم دوا كُنه اَر نه هم كه دلم سِوِك ايبو وُ يه روح تازه اي ايگِرُم ، اي روزا يادِ پارسال هَمي وَختُو وَستُمِه كه آقا امام رضا طَلَبيمون وُ وِ پابوسِس رَديم اَمسال كه وامون نيبو بريم وا وِ ياد پارسال دِلِمونِ بِفِشنيم اوچُو وُ مينِ خيالِمون زيارتَس بِكُنيم .



